Odpowiedzialność wspólników byłej spółki

Warunek wykazania naruszenia dóbr osobistych

Sąd Okręgowy zważył, że powód wywodzi swe roszczenie z art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce. W myśl tego przepisu jeżeli nabywca nieruchomości zakupionej od skarbu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z zastosowaniem bonifikaty zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc od dnia nabycia, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji; zwrot następuje na żądanie właściwego organu. Natomiast zgodnie z art. 68 ust. 2a pkt 5 GospNierU przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego, jeśli środki uzyskane z jego sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe.


Na marginesie Sąd wskazał, że podstawą prawną zobowiązania pozwanego do zapłaty objętej pozwem sumy nie mogło być także ustanowienie na jego rzecz służebności gruntowych, o których mowa w pkt 1 porozumienia ugodowego, skoro sporządzona w formie aktu notarialnego umowa z dnia 17 grudnia 2007 r., o ustanowieniu na rzecz pozwanego odrębnej własności lokalu, zmieniła postanowienia stron w tym zakresie, ustalając nieodpłatny charakter wzmiankowanych służebności. ranking kancelarii adwokackich z Łodzi

W chwili sporządzania testamentu M. M. nie znajdowała się w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, mogła własnoręcznie pisać. Sąd Rejonowy uznał za nieważny ten testament ze względu na jego sporządzenie w warunkach braku obawy rychłej śmierci oraz zaistnienia szczególnych okoliczności, które uniemożliwiałyby lub bardzo utrudniały zachowanie przez spadkodawczynię zwykłej formy testamentu. Rzeczywistą jednak wolą M. M. było przekazanie swego mieszkania na rzecz pozwanego Konwentu Zakonu. Postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r., Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację Konwentu Zakonu od postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po tej spadkodawczyni. Postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. I CZ 5/10, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 października 2009 r. o odrzuceniu jego skargi kasacyjnej.

opinie o adwokatach i radcach prawnych



Wprawdzie doszło do umieszczenia powoda w celi, w której normy powierzchni na jednego osadzonego nie były zachowane, ale niezależnie od tego, że decyzja w tym przedmiocie znajdowała oparcie w przepisie art. 110 § 1 KKW to okres osadzenia w tego rodzaju warunkach wynosił jedynie 14 dni. Trudno więc było uznać, by przy zachowaniu innych, bytowych warunków osadzenia (powód, jak zaznaczono wyżej nie wykazał tego rodzaju zaniedbań), mogło przez tak krótki okres dojść do takich utrudnień, aby można było mówić o naruszeniu godności czy też prawa do intymności, tym bardziej, że cela była wyposażona prawidłowo. Skarżący nie udowodnił przy tym, by osadzenie go w warunkach przeludnienia miało negatywny wpływ na stan jego zdrowia psychicznego bądź fizyczny. ranking kancelarii adwokackich z łodzi

Today, there have been 1 visitors (2 hits) on this page!
=> Do you also want a homepage for free? Then click here! <=